“Bu kitap Quintana için”

Kitabın girişinde bu cümle yazıyor.

“Ölümsüzlükten söz ettiğimizde, çocuklarımızdan söz ederiz.”

Yazarın bu sözü, bana çok doğru ve mantıklı geldi. Neden daha önce düşünemedim ki bunu diye sordum kendime.

Mavi Geceler, 26 Temmuz 2010’da başlıyor. Quintana Roo’ nun ölümünden iki yıl sonra. Kızının yasemin ıtırı dövmesinden bahsediyor yazar. Yedi yıl önce bugün evlendirmişti kızını, Gerry ile. Joan ile kocası John’ un evlatlık edinmelerini sağlayan, dostları Diana. Onları Doktor Watson’ a yönlendiriyor.

Kendimi çözmeye başlamamı sağlayan bu kitap oldu. Çorap söküğü derler ya, benim için bu kitap çorap söküğü oldu. Arınma sürecime başlamamı sağlayan bu kitap oldu. Bir anne için bu kitabı yazmak kadar yıkıcı bir şey olamaz. Çocuğunu kaybetmek, ondan uzun yaşamak nasıl bir histir anlamak istemiyorum.

Joan Didion, kızı Quintana’ yı kaybetmiş. Onunla ilgili anılarından bahsediyor ve bu anılar üstünden kendini sorguluyor. Harikulade bir şekilde yıkıcı bir kitap. Beni kendime getirdi. Dili sade ve ustaca yazılmış, doğal olarak.

Mavi Geceler

Joan Didion

Çeviren: Püren Özgören

Domingo